İSTANBUL – Nijerya’da milyonlarca insanın temel ihtiyaçlara erişimde yaşadığı sorunlar, Birleşmiş Milletler’in yeni raporuyla yeniden gündeme geldi. UNDP ile Oxford Yoksulluk ve İnsani Gelişme Girişimi tarafından hazırlanan 2026 Küresel Çok Boyutlu Yoksulluk Endeksi, ülkede nüfusun yaklaşık yarısının birden fazla alanda yoksunluk yaşadığını ortaya koydu.
Rapordaki verilere göre, 2024 yılı araştırmasına dayanan hesaplamada yaklaşık 113,3 milyon Nijeryalı çok boyutlu yoksulluk içinde bulunuyor. Bu sayı, ülke nüfusunun yüzde 48,7’sine karşılık geliyor. Nüfusun yüzde 28,7’si ise ağır yoksulluk kategorisinde değerlendiriliyor.
Yoksulluk yalnızca gelirle ölçülmüyor
Çok boyutlu yoksulluk endeksi, insanların yalnızca gelir düzeyini değil, temel hizmetlere ve yaşam koşullarına erişimini de değerlendiriyor. Sağlık ve beslenme, eğitim, temiz içme suyu, sanitasyon, elektrik, barınma ve yemek pişirmek için kullanılan yakıt gibi göstergeler bu ölçümde yer alıyor.
Rapora göre, çok boyutlu yoksulluk yaşayan Nijeryalılar, ölçümde kullanılan sağlık, eğitim ve yaşam standartları göstergelerinin ağırlıklı ortalamasında yüzde 55 oranında yoksunluk yaşıyor. Bu durum, yoksulluğun yalnızca düşük gelirle sınırlı kalmadığını; insanların temel hizmetlere erişimini ve günlük yaşam koşullarını da etkilediğini gösteriyor.
Ekonomik büyüme yoksulluğu ortadan kaldırmaya yetmiyor
Nijerya, Afrika’nın en büyük ekonomilerinden biri olmasına karşın geniş kesimlerin yoksullukla karşı karşıya olduğu ülkeler arasında yer alıyor. Birleşmiş Milletler Ticaret ve Kalkınma Konferansı’nın (UNCTAD) Eylül 2026’da yayımladığı ayrı bir rapor da ülkede yoksulluğun yaygınlığını ve bölgesel eşitsizlikleri ortaya koydu.
UNCTAD’ın değerlendirmesine göre, 2022-2023 döneminde Nijerya’da yaklaşık 126 milyon kişi ulusal yoksulluk sınırının altında yaşıyordu. Çok boyutlu yoksulluk kırsal bölgelerde kentlere kıyasla daha yaygın görülürken, ülkenin kuzeydoğu ve kuzeybatı bölgelerinde yoksunluk oranları daha yüksek seviyelerde bulunuyor.
BM raporları, yoksullukla mücadelede oligarkların ve bir avuç kapitalistin artan gelirleri üzerinden hesaplanan ekonomik büyümenin değil; eğitim ve sağlık hizmetlerine erişimin, temel altyapının, sosyal koruma mekanizmalarının ve istihdam olanaklarının geliştirilmesinin de önemini ortaya koyuyor.
