ANKARA – AKP Genel Başkan Yardımcısı ve Parti Sözcüsü Ömer Çelik, Cumhurbaşkanı/AKP şefi Erdoğan başkanlığında toplanan Merkez Yürütme Kurulu (MYK) sonrası kameraların karşısına geçti. Gündemin en sıcak maddesi olan Kürt ulusal sorununun çözümü ve “Terörsüz Türkiye” başlıklarına dair yürütülen sürece ilişkin önemli değerlendirmelerde bulundu.
Çelik, “Terörsüz Türkiye sürecinde yasal düzenlemeler için bir tarih var mı?” sorusunu, “Yüce Meclis raporunda, silah bırakılmasından sonra adımların atılacağı ifade edildi. Terörsüz Türkiye ve Terörsüz Bölge hedefi açısından terör örgütünün gündemden çıkarılması asıl hedef noktasıdır. Silahların bırakılması, terör örgütü yapısının tamamen feshidir. Meclis, yol haritasını netleştirmiştir” şeklinde yanıtladı.
HABER ANALİZ
AKP Sözcüsü Ömer Çelik’in MYK sonrası yaptığı açıklamalar, egemen siyasetin geleneksel “çözüm” retoriğini yeniden vitrine koydu. Ancak tarihsel materyalizmin süzgecinden geçirdiğimizde görüyoruz ki; karşımızda duran şey ulusların kendi kaderini tayin hakkına duyulan ani bir saygı değil, küresel kapitalizmin ve işbirlikçi tekelci sermaye fraksiyonlarının bölgedeki tıkanıklığı aşma çabasıdır.
Sınıf Körlüğü ve Ulusal Sorun
Çelik’in “kardeşlik” ve “terörle mücadele” arasına sıkıştırdığı o meşhur denge, aslında sınıfsal bir illüzyonun parçasıdır. Kürt ulusal sorunu yalnızca kimliksel-ulusal bir çatışma değil; aynı zamanda emeğin sömürüsünü kolaylaştıran bir “böl ve yönet” mekanizmasının sonucudur. Devlet, milliyetçilik ideolojisini bir üst yapı kurumu olarak kullanarak, Türk ve Kürt işçilerin ortak sınıfsal çıkarlarını taktik politikalarının gölgesinde bırakmaktadır.
Çelik’in “süreç” vurgusu, emekçi sınıfların değil, bölgeye akacak olan sermayenin önündeki barikatları kaldırma niyetidir. Barış, ancak mülksüzleştirilen Kürt köylüsü ve metropollerde güvencesiz çalışan Kürt işçisi için gerçek bir anlam ifade ederse barıştır. Egemenlerin masasında kurulan “barış” ise genellikle pazar alanlarının yeniden paylaştırılması ve savaş ekonomisinin sürdürülemez hale gelen maliyetlerinden kurtulma çabasıdır.
Hegemonik Kriz ve Tahkimat
Burjuvazinin siyasi temsilcileri neden şimdi bu sürece ihtiyaç duyuyor? Çünkü mevcut otokratik rejim, ekonomik krizin derinleştiği bir evrede, toplumsal rızayı üretmekte zorlanıyor. Çelik’in açıklamaları, iktidarının hegemonyasını onarmak, Kürt siyasal hareketini sistem içine entegre ederek radikal potansiyelini evcilleştirmek ve devleti “milli birlik” adı altında yeniden tahkim etmek çabasıdır.
Proleter Barışın Gerekliliği
Ömer Çelik’in “sürece dair değerlendirmeleri”, sermayenin Ortadoğu’daki enerji hatları ve yeni pazar arayışları (Hürmüz Boğazı’ndaki gerilimler ve İran’daki istikrarsızlık da düşünülürse) üzerindeki jeopolitik manevralarından bağımsız değildir.
Gerçek bir çözüm, saray koridorlarında veya MYK toplantılarında değil; fabrikada, tarlada ve şantiyede ortaklaşan emeğin birliğinde yatar. Kürt ve Türk proletaryası, egemen sınıfın bu “yeni sürecinin” kendi sömürülerini mi derinleştireceğini, yoksa özgürlük alanlarını mı açacağını sormak zorundadır. Unutulmamalıdır ki; egemenlerin barışı, onların sınıf tahakkümünün pekiştirilmesi ve ezilenlerin sömürülmeye devam edilmesinden başka bir sonuç doğurmamaktadır.
Asıl mesele, ulusal kimliklerin “demokratik bir makyajla” sisteme eklemlenmesi değil, bu kimlikleri çatıştıran sermaye düzeninin ortadan kaldırılmasıdır. Aksi takdirde, Ömer Çelik’in bahsettiği her “süreç”, bir sonraki kriz evresine kadar ertelenmiş bir tasfiye planından öteye gitmeyecektir.
