Dünya Tarihinde 11 Şubat: İşçi Sınıfı ve Devrim Mücadeleleri Açısından Öne Çıkan Gelişmeler

1903: Oxnard Şeker Pancarı İşçileri Dayanışması (ABD): Kaliforniya’nın Oxnard şehrinde, Meksikalı ve Japon şeker pancarı işçileri, Amerikan Şeker Pancarı Şirketi’ne karşı birleşik bir duruş sergiledi. Bu olay, ırklar arası işçi dayanışmasının erken bir örneğiydi; düşük ücretler ve sömürüye karşı mücadele, etnik gruplar arasında sendikal birliktelik yarattı. Daha sonraki aylarda greve dönüşen bu hareket, ABD emek tarihinde azınlık işçilerin haklarını vurgulayan bir dönüm noktası oldu.
1913: Firestone Fabrikası Grevi (ABD): Ohio’daki Firestone lastik fabrikasında işçiler, yeni parça başı ücret sistemine karşı iş bıraktı. Dört gün sonra, şehirde yaklaşık 15.000 işçi greve katıldı. Bu grev, endüstriyel emek hareketlerinde ücret adaletsizliğine karşı kitlesel direnişin bir simgesiydi ve daha sonraki sendikal kazanımlara ilham verdi.
1916: Emma Goldman’ın Tutuklanması (ABD): Anarşist feminist aktivist Emma Goldman, New York’ta doğum kontrolü üzerine bir konferans vermeden hemen önce tutuklandı. Goldman, serbest konuşma, doğum kontrolü ve sekiz saatlik iş günü gibi emekçi kadın haklarını savunan bir devrimciydi. Bu tutuklama, işçi sınıfı kadınlarının cinsel ve ekonomik özgürlüğüne yönelik mücadelesini simgeliyordu ve ABD’de radikal emek hareketlerini etkiledi.
1919: Seattle Genel Grevi’nin Sonu (ABD): Seattle’da 65.000’den fazla işçi tarafından başlatılan genel grev, beş gün sonra sona erdi. Gemi işçilerinin ücret artışı talebiyle başlayan grev, solidarity strike olarak tarihe geçti ve I. Dünya Savaşı sonrası emek çatışmalarını tetikledi. Grev, şehirde kaos yaratmadı ancak “Kızıl Tehdit” korkusuyla bastırıldı; ABD emek tarihinde kitlesel grevlerin gücünü gösterdi.
1937: Flint Sit-Down Grevi’nin Sonu (ABD): Michigan’daki General Motors fabrikasında 44 gün süren oturma grevi, GM’nin Birleşik Otomobil İşçileri Sendikası’nı (UAW) tanımasıyla zaferle sonuçlandı. Bu grev, ABD emek tarihinde “sit-down” taktiğinin en başarılı örneğiydi; işçiler fabrikayı işgal ederek üretimi durdurdu ve sendikal haklar kazandı. Zafer, otomotiv sektöründe emek hareketlerini güçlendirdi.
1948: İlk “Beyaz Gömlek Günü” (ABD): Flint Sit-Down Grevi’nin yıldönümünü anmak için kutlandı. Bu gün, mavi yakalı işçilerin beyaz yakalılarla eşitliğini simgeliyordu ve UAW’nin zaferini kutluyordu. Emek tarihinde, grev kazanımlarının kalıcılaşmasını temsil eder.
1951: Kwame Nkrumah’ın Seçim Zaferi (Gana): Kwame Nkrumah liderliğindeki Halkın Sözleşmesi Partisi (Convention People’s Party), Britanya sömürgesi Altın Sahili’nde (bugünkü Gana) ilk yasama seçimlerini ezici çoğunlukla kazandı. Bu, Afrika’daki anti-kolonyal devrimci hareketlerin bir dönüm noktasıydı; Nkrumah, pan-Afrikanizm ve bağımsızlık mücadelesinin simgesi oldu. Seçim zaferi, 1957’de Gana’nın bağımsızlığına zemin hazırladı ve Sahra Altı Afrika’da diğer kurtuluş hareketlerine ilham verdi.
1990: Nelson Mandela’nın Serbest Bırakılması (Güney Afrika): Apartheid karşıtı lider Nelson Mandela, 27 yıl hapis sonrası serbest bırakıldı. Mandela’nın mücadelesi, ırk ayrımcılığına ve sömürüye karşı işçi sınıfı direnişini simgeliyordu; Güney Afrika’da siyah emekçilerin haklarını dönüştürdü.
A.J. Muste (Abraham Johannes Muste, 1885-1967, Amerikalı Aktivist): Hollanda doğumlu papaz ve siyasi aktivist. Emek hareketi, pasifizm, savaş karşıtlığı ve sivil haklar mücadelesinde önde gelen bir figürdü. İşçi hareketlerinde rol aldı; non-violent sosyal devrim fikrini savundu. II. Dünya Savaşı sonrası anti-savaş hareketlerini şekillendirdi ve Vietnam Savaşı karşıtı protestolarda aktifti. Ölüm biçimi: Doğal nedenler (yaşlılık). Nedeni: 82 yaşında kalp rahatsızlığı. Muste, emekçi hakları ve barışçı devrim için çalıştı; Norman Thomas tarafından “şiddetsiz sosyal devrimin öncüsü” olarak anıldı.

Türkiye’de Öldürülen Devrimciler

Tarihi kayıtlara göre, 11 Şubat tarihi Türkiye’de devrimci mücadeleler açısından önemli kayıplara sahne olmuştur. Bu tarihte öldürülen veya katledilen devrimciler, genellikle solcu, sosyalist ve Kürt özgürlük hareketi bağlamında faaliyet gösteren kişilerdir.

1. Sinan Karaçalı

Mücadelesi: KAWA Hareketi’nin genç militanıydı. 1970’lerin sonlarında Kürdistan milli mücadelesine katıldı. Adana’da öğrenci gençliği içinde faaliyetler yürüttü, sömürgeci Türk devletine karşı direniş örgütledi. 12 Eylül askeri darbesine karşı mücadele etti; KAWA’nın Kürdistan bağımsızlığı ve birliği hedeflerini savundu. Şehitler arasında (Emin Mutlu, Necla Baksi, Hasan Akbaba, Hüseyin Morsünbül vb.) yer aldı ve Kürd milli direnişinin simgelerinden biri oldu.
Ölüm Biçimi ve Nedeni: 11 Şubat 1981’de Adana Emniyet Müdürlüğü’nde ağır işkence sonucu katledildi. Ölümü, 12 Eylül cuntası döneminde devrimcilere yönelik sistematik işkence ve katliamların bir parçasıydı; sorgu sırasında öldürüldü.

2. Bedri Yolcu

Mücadelesi: KAWA Hareketi’nin önder kadrolarındandı. Malatya doğumlu, yoksul bir aileden geliyordu. 1970’lerde Kürdistan devrimine katıldı; sömürgeci Türk devletine karşı silahlı eylemlere (örneğin, Muş Devlet Üretme Çiftliği’nde askeri malzemelere el koyma) öncülük etti. Cezaevi direnişlerinde yılmadı, tahliye sonrası örgütün başına geçti ve Kürdistan’ın bağımsız, birleşik ve demokratik yapısını savundu. Şehit yoldaşlarından (Ali Rıza Koşar, Hüseyin Şen, Mahsum Aslan vb.) devraldığı bayrağı taşıdı; Kürd milli mücadelesinde ölümsüzleşen bir figür olarak anılır.
Ölüm Biçimi ve Nedeni: 11 Şubat 1990’da TC ajanları (Cevdet Taştan, Filiz ve Sabri Aytepe) tarafından komplo sonucu kahpece kurşunlanarak katledildi. Komplo, örgüt içi ihanet (Güven Yılmaz’ın onayıyla) ve devlet sızmasıyla (Cevdet Taştan’ın Malatya Cezaevi’nde ajan olarak yerleştirilmesi) gerçekleşti. Bedri, bir tuzakla (tecavüz iddiası) çağrıldığı yerde direnince işkence edildi ve vuruldu. Ölümü, 12 Eylül sonrası KAWA Hareketi’nin kırılma süreçlerinden biri olarak görülür; sermaye devleti tarafından devrimci liderleri tasfiye amacıyla düzenlendi.

3. İbrahim Alpdoğan

Mücadelesi: 12 Eylül dönemi devrimci hareketlerinde yer aldı. Solcu örgütlenmelerde aktifti, sömürgeci cuntaya karşı direniş gösterdi. Detaylı biyografik bilgi sınırlı olsa da, Maraş bölgesinde emekçi ve devrimci mücadelelerde rol aldığı belirtilir.
Ölüm Biçimi ve Nedeni: 11 Şubat 1981’de Maraş’ta katledildi. Ölümü, 12 Eylül askeri darbesinin ilk aylarındaki faili meçhul cinayetler ve baskı dalgasının bir parçasıydı; devrimci faaliyetleri nedeniyle hedef alındı.