Bugünlerde bir kez daha emek dünyasına musallat olan sınıf işbirliçiliğine, işçinin sırtından geçinenlerin arsızlığına tanıklık ediyoruz. Migros depolarında iki haftadır süren direniş, sadece düşük ücretlere ve taşeron sömürüsüne karşı bir isyan değil; aynı zamanda sendikal bürokrasinin çürümüşlüğünü de ifşa eden bir ayna. Depo, Liman, Tersane ve Deniz İşçileri Sendikası (DGD-SEN) öncülüğünde başlayan bu mücadele, işçilerin kanı ve teriyle elde edilen kazanımların, Tez-Koop-İş gibi sarı sendikalar tarafından nasıl gaspedildiğini gösteriyor. Bu, sadece bir sendika kavgası yada rekabeti değil; işçinin özgür iradesine, sendika seçme hakkına vurulan bir darbe.
Hatırlayalım: 23 Ocak’ta başlayan direniş, Migros’un dayattığı yüzde 28’lik sefalet zammına karşı yükseldi. İşçiler, enflasyonun altında ezilen ücretlerine yüzde 50 artış talep ediyor; vergilerin işçinin cebinden değil, patronların kârından kesilmesini; banka promosyonlarının kesintisiz hesaplarına yatmasını istiyor. Taşeronluk zincirinin kırılması, güvencesiz çalışmanın son bulması ise taleplerin omurgası. Bu haklı isyan, patrona geri adım attırdı: Migros, depo işçilerini kadrolu yapacağını açıkladı – ama ne yazık ki bu, yazılı bir protokolle güvence altına alınmadı. İşçiler haklı olarak şüpheci; muğlak vaatler, geçmişte nice direnişin tozlu raflarında unutuldu.
Peki, bu direnişin gölgesinde ne oluyor? Tez-Koop-İş, sanki yıllardır depo işçilerini örgütlemiş gibi, “Biz sizin sendikanızız, toplu sözleşmeden yararlanın” diye atılıyor ortaya. Utanç verici! Bu sendikanın iki eski yöneticisi Migros depolarında taşeronluk yapmış, şimdiki yöneticileri ise işçi aidatlarını Kıbrıs kumarhanelerinde hovardaca harcamıştı. Tarihinde kara lekeler dolu: İşçi haklarını savunmak yerine, patronlarla el ele veren bir “sarı” miras. Direnişin meyvelerine çöreklenmek için yasa dışı işkolu değişikliğine ortak oldular. Depo işçilerini, alakası olmayan 10 numaralı işkoluna kaydırarak kendi örgütlenme alanlarına çekmeye çalıştılar. Bu, işçinin sendika seçme özgürlüğüne açık bir saldırı – ve Tez-Koop-İş bu suça ortak.
İşçiler, 300 arkadaşlarını “ahlaksız kodlarla” işten atan patrona karşı üç kez Tuncay Özilhan’ın villası önüne gitti. Her seferinde polis işkencesi, gözaltılar… Ama pes etmiyorlar. Yarın, 8 Şubat’ta dördüncü kez gidecekler. Bu direniş, sadece Migros için değil; tüm taşeron işçiler için bir umut ışığı. Boykot çağrısını büyütüyorlar: “Migros’tan alışveriş yapmayın, emekçinin yanında olun!”
Derinlere inelim: Bu olay, Türkiye’de sendikal hareketin trajedisini özetliyor. Sarı sendikalar, işçinin sırtından beslenirken, gerçek mücadeleler DGD-SEN gibi bağımsız sendikalarla yükseliyor. Tez-Koop-İş’in “Biz de yıllardır örgütlemek istiyorduk ama…” mahcubiyeti, samimiyetsiz bir mazeret. Kumar masalarında harcanan aidatlar, işçinin alın terini nasıl yuttuklarının kanıtı. Peki, işkolu değişiklikleri neden denetlenmiyor? Denetlenmiyor çünkü devlet, sermayenin devleti, patronların devleti. Patron tatildiyken onun evinin önünde işçilere barikat kurmakla, işçilere ters kelepçe takmakla, işçileri ve mücadeleci sendikacıları gözaltına almakla meşgul!
Sonuç? Migros işçileri, sefalete ücretine, güvencesiz çalıştırılmaya ve sınıf işbirlikçi kumarbazlara karşı direnirken, bizlere de ders veriyor. Dayanışma büyütülmeli, sarı sendikalar ifşa edilmeli. İşçiler yarın(8 Ocak) patron Özilhan’ın villası önünde olacaklar, sermaye devleti yine işçinin karşısında duracak, yine gözaltına alacak belki. Ama eninde sonunda Migros’ta ve tüm çalışma alanlarında direnen emekçiler kazanacak, çünkü başka yolu yok!
